Από κει είναι.
Έγινε κάπως περίπλοκο τώρα.
ΤΟ NETFLIX ΠΑΡΟΥΙΑΖΕΙ
Μπερδεύτηκα, νόμιζα ότι ήταν από κει.
Μπερδεύτηκα. Σίγουρα είναι από κει;
- Εσένα ακολουθούσα. - Το άστρο πρέπει να ακολουθείς.
Φτάνει με το άστρο!
Την τελευταία φορά κυνηγούσαμε έναν κοινό κομήτη.
- Στην Ελλάδα καταλήξαμε! - Και παραπονιέσαι;
Δεν το άξιζε; Οι παραλίες, η Μύκονος!
Όμορφοι, συναρπαστικοί άνθρωποι...
Από δω είναι. Έχω προαίσθημα. Ελάτε.
- Καλό προαίσθημα. - Αυτό είναι που φοβάμαι.
Ακόμη σ' εκείνη τη φάτνη ζουν;
- Ναι. - Δεν θέλω να το κάνω θέμα,
μα ο Ιωσήφ μπορούσε και καλύτερα.
- Με τι λεφτά; - Ξυλουργός είναι.
Ο χειρότερος ξυλουργός του κόσμου.
Μου είχε φτιάξει ένα τραπέζι.
Τόσο στραβό, που το χρησιμοποίησα για να ισορροπήσω το παλιό.
Τριάντα χρόνια και δεν ξέρουμε τον δρόμο;
Είναι μακριά, Κασπάρ. Πού να θυμόμαστε;
Για αυτό πηγαίνουν μόνο ζώα στα πάρτι τους.
Η Θέλμα!
- Θέλμα! Όχι; Δεν είναι; - Ποια, Μελχιόρ;
- Δεν είναι η Θέλμα. - Ποια είναι αυτή;
Μια Ρωμαία που γνώρισα στη σταύρωση. Είπαμε να πάμε μαζί.
Θα τη φέρεις στον οίκο του Κυρίου;
Καλεσμένος δεν είμαι; Αυτή θα είναι η συνοδός μου.
Δεν μπορείς να πάρεις συνοδό σε οικογενειακό πάρτι.
Κανείς δεν θα προσέξει τη Θέλμα με τόσο σαματά.
Τι σαματά; Μια μικρή παρέα θα είμαστε.
- Εμείς κι εμείς. - Κι αυτό ενοχλητικό είναι.
- Ποιο; - Μας καλούν μόνο σε βαπτίσεις
και γιορτές για μωρά ή νύφες. Σαν γριές.
Αρχίζεις να ακούγεσαι τρελός. Ελάτε, πάμε.
- Μου είναι δύσκολο. - Ποιο;
Το μακρινό ταξίδι, το να αγοράζω δώρα...
Να αγοράζεις δώρα; Σε είδαμε που τα μάζεψες.
- Μόλις πριν λίγο. - Η πρόθεση μετράει.
- Υιός του Θεού είναι. - Και; Δεν θέλει λουλούδια;
Να ξέρετε, εγώ φέρνω σνακ.
- Πάμε τώρα. - Μελχιόρ!
Σοφός είσαι, όχι μάγειρας.
Τα ρολάκια μου με ζαμπόν και τυρί είναι πεντανόστιμα.
Θα πας χοιρινό σε εβραίους, ρε βλάκα;
Είπα χοιρινό;
Ζαμπόν είπα.
Ας μη φάνε αν δεν θέλουν.
Θα είναι και πιστοί του Σίβα.
- Θα τα φάνε αυτοί. Πάμε. - Ποιοι είναι;
- Σταματήστε πια! - Καλά!
Πολλή ησυχία έχει εδώ.
Ντρέπομαι που κάλεσα τη Θέλμα σε τόσο ξενέρωτο πάρτι.
Φαίνεται όντως ξενέρωτο.
- Είναι βαρετό. - Θα μπορούσαμε...
- Πάμε να φύγουμε. - Όχι.
- Προτού μας δουν. - Όχι, θα μπούμε
να πούμε ότι ήρθαμε για λίγο γιατί έχουμε κανονίσει.
- Έχουμε κανονίσει. - Καλά;
- Εντάξει, Κασπάρ; - Ναι, όλα καλά.
- Εντάξει, πάμε. - Ελάτε.
Ανοιχτά είναι.
- Δεν είναι εδώ. - Είναι.
- Πολύ σκοτάδι. - Γεια σας;
Έκπληξη!
- Αυτό πρέπει να πόνεσε. - Τρελός είσαι;
- Με τρόμαξε! - Χτύπησες το σαγόνι μου!
- Κύριε, ευλόγησε... - Τι είναι αυτό;
- Όχι! - Δεν είναι ο Ιησούς!
Είσαι πολύ δυνατός. Να πάρει!
Τρελάθηκες, θεία;
- Να ζήσεις... - Δεν είναι αυτός, θεία.
Φτάνει.
Μαζέψτε τα κομφετί από πάπυρο από το πάτωμα.
- Αρκετά. - Μου πήρε πολλή ώρα.
Ελάτε. Τα πάρτι-έκπληξη δεν πρέπει να αργούν.
Άργησα γιατί του αγόραζα αυτά τα ωραία λουλούδια.
- Όλοι λουλούδια πήρατε; - Τα δικά μου είναι πολύχρωμα.
- Όπως όλα. - Όχι.
- Πώς είστε, Τρεις Μάγοι; - Ιωσήφ.
- Θέλετε ένα ποτό; - Φυσικά.
Τι έχεις;
- Έχω νερό. - Νερό;
Από έναν κοντινό καταρράκτη.
Μικρός, αλλά οι πέτρες καθαρίζουν το νερό.
- Είναι νόστιμο. - Μα είναι νερό.
Δεν έχουμε κρασί, ο Ιησούς δεν κάνει θαύματα ακόμη.
Πώς θα τα πάει ο Ιησούς ως Υιός του Θεού; Με τα θαύματα;
- Μια χαρά. Είναι τόσο γλυκό παιδί. - Τρόμαξα.
- Όντως. - Θα του μιλήσω.
Έγραψα έναν λόγο με όλη μου την αγάπη.
- Εσύ τον έγραψες; - Πολύ ωραίος.
Έκανα και μερικά σκίτσα, νομίζω ότι θα καταλάβει.
- Είναι 30, έτσι, Ιωσήφ; - Ναι!
- Ο χρόνος κυλάει γρήγορα. - Μύρο είναι αυτό;
- Πάλι μύρο; - Καλή μου.
- Ένα λεπτό. Τι έχει το μύρο; - Κάποιος έπρεπε να το πει.
Μία τα λουλούδια, μία το μύρο.
- Δεν θα ξαναφέρω δώρο. - Ηρέμησε.
- Σου κάνει αυτό; - Σ' το είπα.
- Τι είπες; - Βαλτ.
Άσ' τα αυτά.
- Σεβάσου τους. - Άλλαξες.
Μαρία! Βασιλιάς είναι!
- Την ψώνισε. - Μην το κάνεις αυτό.
- Σ' το είπα. - Έφερα το φαγητό που θέλατε.
Αυτός με συμπαθεί.
- Δεν έχει χοιρινό, έτσι; - Είναι πεντανόστιμο.
- Ωραία μυρίζει. - Καλό;
Σκατά!
Πεντανόστιμο.
Νόστιμο. Τι έχει;
- Έχει... - Σόγια.
- Ο Μελχιόρ το έφτιαξε. - Σόγια;
- Σόγια. - Πώς το έφτιαξες;
Ρολάκι είναι, το όνομα τα λέει όλα.
Κάνεις ρολό τη ζύμη και τη σόγια και είναι έτοιμο.
- Και το ψήνεις. - Και η σόγια;
Για τηλεοπτική μαγείρισσα με έχει;
Κάλεσα και τέτοιες. Δεν θα μου πεις;
- Η σόγια είναι προσωπικό γούστο. - Άσε τα χαζά.
Πες μου.
- Δεν έχω ξαναφάει. - Εμένα...
μου αρέσει να το κάνω με... Είναι σόγια ελευθέρας βοσκής.
Την έχω στα χωράφια, για να μπορεί να ασκείται,
να τρώει χορτάρι, να πίνει νεράκι.
Μέχρι να φτάσει σε κατάλληλη ηλικία και βάρος.
Μετά τη σφάζεις με τσεκούρι.
Σκοτώνεις τη σόγια και τέλος. Έτσι;
Έτσι, ναι.
Τη σφάζεις; Δεν σας πιάνω.
Οικογενειακό μυστικό του Μελχιόρ.
Της μαμάς. Την ξέρεις.
Εκείνη δεν είχε γουρούνια;
- Σόγια ήταν. - Ήσυχα. Ήρθε ο Ιησούς.
Κάτω.
Σβήστε τα φώτα.
Έκπληξη!
Σκατά!
Να πάρει, Λεονόρ!
- Να με σκοτώσετε θέλετε; - Το πάρτι θα είναι το τέλος μου.
- Κύριε, ευλόγησε... - Χάζεψες, θεία;
- Πού είναι ο Ιησούς; - Πέρασε 40 μέρες στην έρημο.
Θα γυρίσει σύντομα.
Είναι πολλές οι 40 μέρες.
Γιατί; Τι πειράζει;
Ανακαλύπτει τον εαυτό του. Άσ' τον.
Αυτό κάνω. Αλλά ανησυχώ, πατέρας του είμαι.
Το ξέρουμε, σταμάτα.
- Πατέρας είμαι. - Γίνεσαι εγωιστής...
- Γεια. - Θεέ μου.
Κάτι έχεις εδώ.
Καλή μου, γιατί τον κάλεσες;
Να μην καλούσα τον πατέρα του;
Τον πατέρα του; Πλάκα μού κάνεις;
- Είχε πει ότι δεν θα ερχόταν, Ιωσήφ. - Περίμενε. Τι;
- Πότε του μίλησες; - Να...
- Τι, Μαρία; - Δεν ξέρω. Χθες.
Χθες; Πώς; Όλη μέρα μαζί ήμασταν.
- Πες μου την αλήθεια. - Είσαι ενοχλητικός.
- Είμαι; - Χθες το βράδυ.
- Το βράδυ. - Τι; Το βράδυ;
- Ναι. - Όσο κοιμόμουν;
- Καλησπέρα. - Σκατά.
- Καλησπέρα. Τι κάνεις; - Τι κάνεις;
Σας έφερα ένα μικρό δωράκι.
- Ευχαριστώ. Δεν έπρεπε. - Ναι, δεν έπρεπε.
- Και για τους δύο. - Τέλεια, ευχαριστούμε.
Και ωραία τυλιγμένο. Ωραίο ύφασμα.
Κοίτα, Ιωσήφ! Δεν σου είπα ότι χρειαζόμαστε έναν πίνακα για το σπίτι;
Η οικογένειά μας.
Θυμόμουν που το είπες.
- Τι; Θυμόσουν; - Σχήμα λόγου είναι.
Κρυφάκουγες;
- Μην κάνεις σκηνή. - Καταπατά τα δικαιώματά μας.
- Κατάχρηση εξουσίας! - Υπέροχο!
Ναι, όντως.
- Ευχαριστούμε. - Χαίρομαι.
- Χαίρομαι πολύ. - Υπέροχο.
Το είδες; Με ζωγράφισε μισό!
- Τέχνη είναι! - Τέχνη;
Ο ζωγράφος δεν είχε πολύ χρόνο για όλους.
Δεν είχε χρόνο. Φοβερός.
- Πώς τον λένε; - Εγώ το έκανα.
Παντοδύναμος δεν είσαι;
Δεν είσαι ο Θεός της Τελειότητας;
Ούτε έναν πίνακα δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει.
Είχα πολλά να κάνω, Ιωσήφ.
Με δουλεύει, Μαρία.
Έφερα και φτερά αγγέλου.
Δεν πετούν. Γλυκά είναι!
- Περίμενε. - "Δεν πετούν!"
- Μαρία, σε παρακαλώ! - Έχασες το χιούμορ σου;
Παλιό αστείο του Νώε είναι.
Θα το πω στον Ιησού να το διαδώσει.
- Σαν στο σπίτι σου. - Ουσιαστικά, είναι.
- Με κοροϊδεύει; - Θα χαλάσεις το πάρτι;
Εντάξει; Τελείωσε το σταντ απ σου;
Τελείωσες;
Ορίστε το χειροκρότημά σου. Φύγε τώρα.
- Τι έγινε, παιδιά; - Υιέ μου!
Έκπληξη!
Αμάν.
Αγκάλιασέ με, καλέ μου.
Όλοι εδώ είμαστε, βλέπω.
Δεν είναι κανείς αυτός. Φύγε. Δεν τον είδατε.
- Μου είπε ότι θα κοιμούνται όλοι. - Να τραγουδήσω;
- Όχι, θεία. - Τι χαριτωμένη. Φοβερό φόρεμα.
- Ποιος έχει γενέθλια; - Κανείς. Εγώ.
Τέρας! Δεν μου είπες τίποτα. Δεν σου πήρα δώρο.
- Τα μαλλιά σου είναι χάλια. - Είναι το κάτι άλλο.
Ποιος είναι ο φίλος σου;
- Ποιος; - Εγώ είμαι!
- Ο Ορλάντο. - Πώς είσαι;
Πώς πάει;
Δεν χρειάζονται οι συστάσεις, φεύγει.
Από πού είναι;
Από την έρημο, δεν τον ξέρεις.
- Τι εννοείς; - Από την έρημο...
- Θεία Λουπίτα! - Γκέι είναι;
- Ο προηγούμενος ήταν μαύρος. - Όχι!
- Μην ενοχλείσαι. - Άσ' την.
Φάε αυτό.
Πάρτε την από δω. Τώρα!
Εδώ η θεία μου βρίζει λεπρούς κι αριστερόχειρες.
Έλα πάλι μετά.
Να με προειδοποιείς για τέτοια.
Πού να ήξερα ότι θα έμενες εκεί έξω για 40 μέρες;
Δεν το είπες. Πώς λες να ένιωσα;
Δίκιο έχεις, συγγνώμη. Φοβερό το πάρτι που ετοίμασες.
Συγγνώμη, μαμά.
Πώς ήξερες ότι θα ερχόμουν σήμερα;
- Ο θείος σου... - Γεια.
- Θείε Βιτόριο, μου έλειψες. - Έλα.
- Πώς είσαι; - Καλά.
- Η γενειάδα; - Σου αρέσει;
- Τη λατρεύω. - Στην έρημο ήμουν.
- Χαλαρώσαμε. - Την άφησες να μεγαλώσει.
- Γιατί ξύρισες το στήθος σου; - Να, είναι... Για το κολύμπι.
- Κολύμπι; - Ιησού.
Αγαπημένε μου υιέ, μεγάλο μου αγόρι.
Ο υιός που φροντίζω 30 χρόνια τώρα.
Σου έχω ένα δώρο, μικρέ.
Σου έφτιαξα κάτι πολύ ωραίο.
- Για μένα; - Ναι, για σένα!
- Πώς λειτουργεί; - Άκου.
Κοίτα, για σένα είναι.
Εντάξει, καταλάβαμε.
- Είναι ένας ωραίος αυλός. - Ευχαριστώ πολύ.
Σου έφτιαξα κι εγώ ένα δώρο. Εδώ.
- Για δες. - Θεέ μου!
Παίζεται και με ένα χέρι. Δες.
- Υπέροχος ήχος. - Πολύ ωραίο.
Ο αυλός σου το κάνει αυτό, Ιωσήφ; Είναι διαφορετικό θηρίο.
Σίγουρα. Μια μέρα θα σου μάθω να παίζεις Beatles.
- Τι είναι αυτό; - Τζι!
Τη λατρεύω την οικογένειά σου.
Έλεγα στη θεία Λουπίτα πώς γνωριστήκαμε.
Μάλλον δεν κατάλαβε.
- Άσ' το. - Είναι καλή ιστορία.
Πολύ βαρετή.
- Όχι και βαρετή! - Θα φάμε;
- Θα της έλεγα πώς το κάνουμε. - Όχι!
Όχι αυτό! Τρελάθηκες;
- Γιατί; - Θα έλεγα...
- Κανείς δεν θέλει να μάθει. - Θέλουμε.
- Δεν τα λέει καλά. - Όχι;
- Πλενόμουν σε όαση. - Δεν τα λέει καλά.
- Ήμουν γυμνός. - Και μετά;
Του ζήτησα οδηγίες.
- Ζήτησα και μου τις έδωσε. - Σίγουρα.
Κάτι του έδωσα.
Θεία!
Κύριε, ευλόγησε...
- Μη χύνεις το ποτό σου! - Δεν είναι αυτό.
Σταμάτα!
Δώσ' το μου. Είναι αφελής, δεν καταλαβαίνει.
- Δώσε μου το χέρι... - Να σου πω κάτι.
Έχουμε ένα ευαίσθητο θέμα να συζητήσουμε.
Χαλάρωσε, γέμισε την καρδιά σου αγάπη και ετοιμάσου.
- Να είσαι δεκτικός. - Ναι, δεκτικός.
- Δεκτικός. - Εντάξει.
Πολύ ενοχλητικό. Τι έγινε, λοιπόν;
- Υιέ μου... - Ναι.
Οι τρεις μας θέλουμε να σου μιλήσουμε.
Τι γίνεται;
- Είναι σημαντικό. - Τι είναι; Πες.
Ευαίσθητο θέμα. Βρήκα...
Βρήκες το ημερολόγιό μου;
Έψαξες τα πράγματά μου; Εγώ ανοίγω τα συρτάρια σου;
Δεν έχω τίποτα στο ημερολόγιό μου!
Τι ενοχλητικό! Κανένας σεβασμός!
Για αυτό φεύγω!
Μόνο εγώ δεν μπορώ να κάνω σχέσεις;
- Ιησού... - Είναι έγκλημα να έχω όνειρα;
Όνειρα με έναν ξάδερφο; Έχω αίμα στις φλέβες μου!
- Ημερολόγιο; - Δεν το βρήκες;
- Δεν ήταν ημερολόγιο. - Δεν έχω!
Δεν έχω ημερολόγιο. Τι;
Ήθελα απλώς να συζητήσουμε.
Αυτό ήταν; Ας συζητήσουμε εδώ.
Όχι εδώ. Πάμε στο δωμάτιό μας, σε παρακαλώ.
- Γιατί; - Καλύτερα.
- Πάμε; - Ορλάντο, σαν στο σπίτι σου.
Εγώ τα βρίσκω με όλους, το ξέρεις αυτό.
Με τη Λουπίτα γίναμε κολλητοί.
Και ερωτεύτηκα και το μενταγιόν του βασιλιά.
Χρυσό είναι.
Φυσικά και είναι!
Δεν το πιστεύω. Τι λίθος είναι;
Καλέ μου...
ξέρεις ότι σ' αγαπούμε, έτσι;
Καλή μου...
άσε να μιλήσω.
Θα το πω εγώ...
Προετοιμάζομαι για αυτό...
εδώ και 30 χρόνια, άσε εμένα να το πω.
Ιησού...
θέλουμε να σου πούμε ότι...
- Είμαι ο πατέρας σου. - Κάθαρμα!
- Γιατί το είπες; - Μαλάκα!
- Τι; - Ήξερε ότι ήθελα να το πω εγώ, Μαρία.
Αφού θα το μάθαινε.
Συμφωνήσαμε να του το πω εγώ, όμως.
Τι γίνεται; Ο θείος είναι πατέρας μου;
- Είμαι ο Θεός. - Δεν ξέρει να το λέει καλά.
Εγώ εφεύρα την ομιλία.
Την έχεις ψωνίσει. Δεν έχεις καθόλου τακτ.
- Υιέ μου. - Θετός.
Δικός μου υιός είναι.
- Ήσουν απών πατέρας! - Απών;
Εγώ είμαι πανταχού παρών.
Τον παίζει, και είμαι δίπλα του.
Τι; Δεν είναι σωστό αυτό.
- Είναι τόσο χυδαίος. - Αρκετά.
Αυτό ήταν; Δεν έχουμε κανέναν σεβασμό πια;
Μαμά, για να καταλάβω. Ο θείος Βιτόριο είναι ο Θεός;
Δεν υπάρχει Βιτόριο! Συγγνώμη.
Τον επινοήσαμε για να μην μπερδευτείς.
Είμαι ο Θεός κι είμαι ο πατέρας σου.
Κι ο Ιωσήφ; Τι σχέση έχουμε;
Ο Ιωσήφ είναι... Πώς να το πω; Παρένθετος πατέρας.
Με εκνευρίζει τρελά όταν λέει τέτοιες μαλακίες!
- Είναι σαν μπέιμπι σίτερ. - Θα του πετάξω έπιπλο.
Για δοκίμασε εσύ να φτιάξεις γυριστή σκάλα.
Θα σου σπάσω το κεφάλι, ρε!
- Η κλανιά μου εξαφάνισε τους δεινόσαυρους. - Άσε μας!
Δηλαδή, εσύ και η μαμά...
- Όχι. - Όχι;
Δεν έγινε τίποτα.
Τίποτα.
Σε παρακαλώ. Τίποτα απολύτως.
Δηλαδή...
- Τι; - Τι "δηλαδή";
- Λοιπόν... - Τι "λοιπόν";
- Ξέχασες το... - Τι λέει, Μαρία;
- Τι; - Τι εννοεί, Μαρία;
- Μπήκα μέσα της. - Τι είπες, ρε μαλάκα;
- Για πες το ξανά! - Σταμάτα!
- Δεν με ξέρεις! - Ιωσήφ!
Τρελός είσαι;
- Χαλάρωσε, φίλε. - Δείξε λίγο σεβασμό!
- Μπορώ να μπω και σ' εσένα. - Έχω φίλο Ρωμαίο.
Μαρία, ηρέμησέ τον.
- Να ηρεμήσεις εσύ! - Ηρέμησε.
Εγώ φτιάχνω λαβές για τσεκούρια!
- Μην τα βάζεις μαζί μου. - Φτάνει!
- Ο μικρός είναι σε απόγνωση. - Δεν καταλαβαίνω!
Καλέ μου, 30 χρόνια πριν,
ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είπε ότι θα γεννήσω τον υιό του Θεού.
Και μετά ο πατέρας σου...
Ο θετός πατέρας σου, ο Ιωσήφ,
ο καλύτερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει, σε δέχτηκε.
- Είμαι υιός του Θεού; - Ακριβώς.
Θέλω να διαδώσεις τον λόγο μου.
- Ποιον λόγο; - Τον δικό μου.
Τον λες σε έναν, εκείνος σε δύο,
εκείνοι σε τρεις και τα λοιπά.
Σαν σχήμα Πόντσι;
Ηρέμησε, υιέ μου. Η ζωή έχει άλλα σχέδια για σένα.
Και τα δικά μου τα σχέδια;
Τα όνειρά μου; Το κάλεσμά μου;
- Ποια είναι; - Χαίρομαι που ρωτάς.
Για αυτό ήμουν στην έρημο, γνώριζα τον εαυτό μου.
Με τη βοήθεια του Ορλάντο, ανακάλυψα...
ότι θέλω να γίνω ζογκλέρ.
- Τι είναι; - Ζογκλέρ...
Ας το ξεχάσουμε αυτό. Τώρα έχεις υπερδυνάμεις.
Δηλαδή;
- Κάτσε λίγο να... - Τι;
Τι είναι;
Τίποτα, απλώς... Δες αυτό.
Τέλος.
Είναι τρελός, τι στο...
- Το χέρι σου, Ιωσήφ! - Τι έκανες;
Ιωσήφ, ηρέμησε. Τι έκανες;
Τι έκανες στον πατέρα μου;
Μείνε μαζί μου, κοίτα με.
- Μείνε μαζί μου. - Το χέρι μου είναι;
- Κοίτα! - Οι άνθρωποι του Θεού...
Βάλ' το πίσω. Κάνε θαύμα.
Δεν το έχω ξανακάνει. Περίμενε.
Ηρέμησε λίγο.
Χαλαρά. Μη...
Νομίζω ότι μπήκε. Όλα καλά.
Παλιομαλάκα!
- Εύκολο ήταν. - Πονάει!
- Εγώ το έκανα; - Μην το ξανακάνεις!
Αν το ξανακάνεις, δεν θα... Το ξανάκανε!
Γιατί το κάνεις; Μείνε μαζί μου.
Κοίτα το χέρι του. Ιωσήφ; Όχι!
Ιωσήφ.
- Βάλ' το πίσω, πονάει. - Περίμενε.
Μάλλον πρέπει να το γυρίσω.
Είδες;
- Αρχίζει να μου αρέσει. - Σ' το είπα.
Πρέπει να καταλάβεις ότι είσαι Θεός τώρα.
- Εντάξει, αλλά... - Τώρα μπορείς να κάνεις τα πάντα.
Μπορώ να πάω ταξίδι με τον Ορλάντο;
Σχεδόν τα πάντα.
Σε περιμένουν άλλες προκλήσεις τώρα.
Δεν ξέρω. Μου άρεσε η ζωή μου πριν.
Δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω νέες προκλήσεις, μαμά.
- Είναι ευλογία που είσαι υιός του. - Προτιμώ να είμαι του Ιωσήφ.
Τάπα!
Ο Ιωσήφ δεν έχει λεφτά.
Δεν έχει δύναμη, ταλέντο,
ούτε τον σεβασμό της κοινότητας.
Δεν ντρέπεται για ό, τι είναι και με δέχεται όπως είμαι.
Ευχαριστώ, μεγάλε. Κι εγώ σ' αγαπώ.
Είχα ποτέ επιλογή στη ζωή μου;
Ή αποφασίστηκαν όλα από άλλους που δεν με ρώτησαν καν;
Ξέρω ότι σου έπεσαν πολλά μαζί, Ιησού,
αλλά η ζωή σου έχει ανώτερο σκοπό.
- Πρέπει να σκεφτώ. - Αφήστε τον για τώρα.
- Καλά. - Ελάτε.
- Πάμε. - Εντάξει.
Πάμε. Ο Ιησούς θέλει χρόνο να σκεφτεί.
- Ναι, πηγαίνετε. - Θέλει να μείνει μόνος του.
Μ' εμένα, δεν έχει διαφορά.
- "Φεύγω", τότε. - Θα του μιλήσω.
Συγγνώμη, υιέ μου.
- Αφαιρέθηκα λίγο. - Συγγνώμη.
Χτυπάς λίγο τα δάχτυλά σου;
Σήκωσε το χέρι σου. Δώσ' το μου. Έτσι.
Το νερό έγινε κρασί!
- Ευχαριστώ, υιέ μου. - Ιωσήφ.
- Το ακούς; Τι είναι; - Ακούω.
Ο Θεός είναι πολύ καλός
Δημιούργησε τον κόσμο σε επτά μέρες
Και λίγο καιρό μετά
Έπνιξε τα παιδιά του
Δημιούργησε τον Αδάμ και την Εύα Οι οποίοι έκαναν σεξ
Αν υπήρχε μόνο μία οικογένεια Εμείς πώς βρεθήκαμε εδώ;
Ας μην κολλάμε σε λεπτομέρειες Πρέπει να έχουμε πίστη
Ο Θεός είναι παντοδύναμος Δεν βγάζει και πολύ νόημα
Ο Ιησούς Χριστός, ο πρωτότοκός του Είναι φοβερός
Μες στη ζέστη της ερήμου Είδα το μέγεθος... της δύναμής του
- Υπέροχο! - Μπράβο!
Σας ευχαριστώ!
Οι στίχοι μου θέλουν δουλειά ακόμη. Θα βελτιωθούν.
Θα τραγουδήσω κι άλλο μετά.
Έγραψα ένα θρησκευτικό τραγούδι για βροχή αντρών.
- Θα αρέσει. - Φυσικά.
Ας φάμε!
- Δεν τρώγαμε ήδη; - Μπορείς να παίξεις αυτό;
Μπορώ να το χρησιμοποιήσω ως σφήνα. Το αρμόνιο κουνιέται.
Ιωσήφ, αυτό το πέτυχες!
Παιδιά, από δω η Θέλμα.
Γεια σας! Δύσκολα το βρήκα το μέρος, αλλά τώρα να με.
- Ποια είναι η Θέλμα; - Μια φίλη.
- Φίλη μου. Θα τσιμπήσεις κάτι; - Χρεώνω προκαταβολικά.
Δεν σου είπα να ντυθείς καλά;
- Και το έκανα. Καλά ντύθηκα. - Θα κρυώνεις.
- Όχι, έχω ανάψει. - Όχι, μη.
- Μια χαρά είσαι έτσι. - Στην κρεβατοκάμαρα δεν κρυώνεις.
- Μαρία, χάρηκα. - Κορίτσι του Πιλάτου;
Όχι, είναι η μητέρα του εορτάζοντος.
Είμαστε στο σπίτι της.
Μητέρα; Συγχαρητήρια.
Μπορείς να βγάλεις πολλά.
Τι εννοείς;
Επαινεί το πόσο θρήσκοι είμαστε.
- Η Μαρία είναι παρθένα... - Παρθένα;
- Θέλει δουλειά; - Ανάλαβέ το.
- Θα το χειριστώ εγώ. - Έλα να σου πω.
Αν ναι, παίρνω 30% προμήθεια. Έχετε αφρώδη οίνο;
Έχουμε κρασί.
Λεονόρ, εδώ.
Είμαι ο πατέρας του Ιησού.
- Τέλεια. - Φτιάχνω έπιπλα.
Αν χρειαστείς κάτι, πες το.
Φυσικά και δεν είναι πόρνη!
- Απλώς πεινάει. - Είναι ή πόρνη ή στρουθοκάμηλος.
- Τι από τα δύο; - Άνθρωπος είναι,
που δεν θέλει να την καταπιέζει το σεξιστικό σύστημα
- της κοινωνίας σου. - Αλήθεια;
Τότε, πες της... Θεέ μου!
Να ακολουθεί τους κανόνες της κοινωνίας απόψε.
Κοίτα, Μελχιόρ!
Σκέτος νταής είσαι.
- Είμαι; - Είσαι.
Όλο επικρίνεις τις κοπέλες μου.
Θα σου έχωνα μπουνιά τώρα.
- Θελμίνια, έλα δω... - Αφρώδης οίνος!
- Εδώ. - Το δικό μου.
Είναι πιο γλυκό.
- Ποιος έβαλε σταφίδες στο ρύζι; - Εγώ!
Εγώ μαγείρεψα τα πάντα εδώ.
- Έβαλα γαρίφαλο στη γαλοπούλα. - Γιατί, Ιωσήφ;
Και μήλα από τον κήπο μας στην πατατοσαλάτα. Πεντανόστιμη!
Φέτος δεν έχουμε τούρτα σοκολάτα.
Μαντέψτε. Η έκπληξη είναι κέικ με καρύδια,
με τρεις στρώσεις δαμάσκηνων και ρούμι...
Άκου, Ιωσήφ, μην αλλάξεις τίποτα άλλο.
Πρέπει να δοκιμάσεις τα φρούτα γλασέ.
- Τα λάτρεψα. - Αλήθεια;
Αλήθεια. Απλώς μου έλειψε λίγος κόλιανδρος.
- Το ξέχασα! Έχω λίγο. - Βάλε τώρα.
Η Μαρία τον έχει. Πού είναι;
- Δεν είναι με τον Τζι; - Μάλλον.
- Αυτό; - Το ξέχασε η παραγωγή.
- Θα βάλω κόλιανδρο. - Όχι.
- Εμπιστεύσου με. - Μυστικός Αϊ-Βασίλης!
Καλή ιδέα, Μαρία.
Εγώ έχω τον Βαλτάσαρ.
Δεν κάνει να το πεις, θεία.
Παντομίμα παίζουμε;
Έλεος, η θεία Λουπίτα είναι στα τελευταία της.
Δεν έφερα δώρο, μα έχω κουπόνι μίας ώρας μαζί μου.
Ας πούμε ότι ο Μυστικός Αϊ-Βασίλης μου είσαι εσύ.
Ωραίο πάρτι, έτσι;
- Θυμίαμα είναι. - Εγώ είμαι, Μαρία.
Ωραίοι τύποι.
Είδες τον Ιωσήφ;
Λοιπόν;
- Θα με αποφεύγεις συνέχεια; - Δείξε λίγο σεβασμό.
- Πότε, Μαρία; - Σεβασμός.
Δεν καπνίζεις κρυφά, σε ξέρω.
- Με σκεφτόσουν. - Είσαι σπίτι μου, Βιτόριο.
Μ' αρέσει όταν με λες έτσι.
Σταμάτα, Βιτόριο.
Λατρεύω τη φάτνη και τη βρόμα των κατσικών.
- Σταμάτα. - Μου έγινε πέτρα.
- Τη νιώθεις; - Ναι.
Έτσι έβαλε τα ζώα στην κιβωτό ο Νώε. Ωραία ιστορία, Θεέ.
Ψάχνουμε...
Όλους, βασικά.
Καλεσμένοι του Μελχιόρ;
Ναι, του Μελχιόρ. Αναρωτιέμαι...
μήπως είναι εκεί, στους θάμνους.
- Δεν βγήκε κανείς από το σπίτι. - Λέω να ρίξω μια ματιά για σιγουριά.
Γιατί;
Μου μυρίζει καπνός.
- Εκεί είναι. - Ναι;
- Πηγαίνετε ευθεία. - Εκεί πέρα.
Τον είδα εκεί στις σκιές.
- Τρελό. - Δεν είναι;
- Πάμε κάπου αλλού. - Τι κάνεις;
- Ας το σκάσουμε μαζί. - Σταμάτα.
Η ανθρωπότητα κινδυνεύει ήδη, μπορεί να ανατιναχτεί.
- Λοιπόν; - Όχι;
Θα μας φτιάξω ξενοδοχείο στην παραλία. Θα έχεις επιχείρηση.
Δεν μπορώ.
Μπορείς. 30 χρόνια περίμενα.
Αν δεν το δεχτεί ο Ιησούς;
Θα βρω άλλον βλάκα.
- Οποιοσδήποτε μπορεί. - Θα του μιλήσω.
- Πάμε σε άλλο πλανήτη; - Σταμάτα, Βιτόριο.
- Πάμε στον Άρη. - Σταμάτα.
- Στον Δία. - Έλα...
- Στον Ουρανό. - Μην ψιθυρίζεις.
- Είναι μακρινός και καυτός. - Μη μιλάς έτσι.
- Τα γένια μου θα σε ζεσταίνουν. - Η φωνή σου.
Ξέρεις τι μπορεί να κάνει.
Μη χρησιμοποιείς αυτήν τη φωνή.
- Κόφ' το! - Τι έγινε;
Σταμάτα, Βιτόριο! Τρελάθηκες;
- Μου χαλάς τη ζωή μου. - Τρελάθηκες!
- Μου γαμάς το μυαλό. - Τι λες;
Με τρελαίνεις.
- Έλα δω. - Κόφ' το.
Νιώσε την πέτρα μου.
- Μαρία! - Ο Ιωσήφ.
Ο Ιωσήφ. Έρχεται.
Πήγαινε. Θα μας δει.
Μαρία;
Πού πήγε πάλι;
- Θέλεις να τον τυφλώσω; - Σταμάτα.
- Θα είμαι γρήγορος. - Όχι.
Να τον κάνω κουτσό; Είναι στη μόδα.
- Βλέπεις δύο σε κάθε γωνία. - Ίσως...
- Ας το κάνουμε. - Σταμάτα! Τρελαίνομαι.
- Θα το σκεφτείς; - Θα μιλήσω στον Ιησού.
- Σου αξίζει άντρας που σε εκτιμά. - Καλά, άφησέ με.
Πήγαινε.
Για όνομά μου.
- Να βοηθήσω; - Συγγνώμη.
- Πού πηγαίνεις; - Εδώ μένω.
- Ο Ιησούς ξεκουράζεται. - Τι;
Ήταν εξουθενωμένος. Θα του πω ότι τον έψαχνες.
Εντάξει; Αργότερα.
- Μητέρα του είμαι. - Ναι.
- Θέλεις να αφήσεις σημείωμα; - Μη με προκαλείς.
Ξέρω από πού είσαι. Ξέρω τον τύπο σου.
Ξέρω παιδοκτόνους εγώ.
- Μαρία, έτσι; - Κυρία Μαρία για σένα.
Θα σε λέω Μαρικότα. Μαρικότα, ο Τζι είναι πτώμα.
Οι 40 μέρες στην έρημο ήταν μαγευτικές.
Έκανε πολλά πράγματα που δεν ήξερε καν ότι μπορούσε.
Να τον αφήσουμε να χαλαρώσει, καλή μου;
Κόψε τα "καλή μου".
Εντάξει; Είμαι η αληθινή Μαρία.
Η Παρθένος Μαρία. Εκείνη που πάτησε το κεφάλι του φιδιού.
Τον υιό μου δεν τον χειραγωγούν ζητιάνοι.
- Μα εγώ είμαι εθελοντής. - Άκου να σου πω.
Θα μπω στο δωμάτιο,
αλλιώς θα γίνεις εθελοντής σε ΜΚΟ,
για να σώσεις τα σάπια αρχίδια σου από τον πάτο της Μαύρης Θάλασσας.
- Θεούλη μου! - Με συγχωρείς. Ευχαριστώ.
Πολύ επιθετική.
Ιησού. Κλείδωσες;
- Εκείνος μάλλον. - Δεν κλειδώνει ποτέ.
Άσε το πουλί σου να πετάξει, καλή μου.
Ιησού!
Κοιμάται. Το τσάι θα φταίει.
- Ποιο τσάι; - Ένιωθε μπερδεμένος.
Ήθελε να σκεφτεί, να ηρεμήσει το μυαλό του,
οπότε του έφτιαξα τσάι.
- Τι τσάι; - Το βρήκα κρυμμένο στην κουζίνα σου.
- Το τσάι του Ιωσήφ για το γλαύκωμα; - Είναι δυνατό;
Πόσο έβαλες;
Ο καημένος ο Ιησούς διψούσε. Το ήπιε όλο.
Καλέ μου;
Το τσάι δεν βοήθησε.
Η μαμά είμαι, μωρό μου.
- Καλέ μου; - Ορλάντο;
- Καλέ μου; - Ορλάντο!
- Η ζωή έχει άλλα σχέδια για σένα. - Η ζωή σου έχει ανώτερο σκοπό.
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΝΗΛΙΚΙΩΘΗΚΕ ΧΧΧ ΧΡΟΝΙΑ
Να είσαι δεκτικός.
Γκέι είναι;
Πώς θα τα πάει ο Ιησούς ως Υιός του Θεού;
Πρέπει να καταλάβεις ότι είσαι Θεός τώρα.
Τώρα μπορείς να κάνεις τα πάντα.
Πού είμαι;
Είσαι μέσα στο κεφάλι σου.
Εσύ ποιος είσαι;
Έχουμε περάσει όλοι από αυτό το δίλημμα.
Είμαι ο Βούδας. Από δω ο Σίβα.
- Εσύ; - Θα σου εξηγήσει ο Τομ Κρουζ μια μέρα.
Κι από δω ο Ιεχωβάς. Δεν επικοινωνούμε εύκολα.
Θα έτρωγα λίγα φασόλια, αν έχεις.
Να κι ο Αλλάχ. Κοίτα.
Ο Αλλάχ επιστρέφει αμέσως.
Ναι, είναι πολύ ντροπαλός.
Εσύ δεν έχεις τέσσερα χέρια;
Σκατά. Αγκνάλντο!
Μισό, έρχομαι. Συγγνώμη. Έρχομαι.
Ένα λεπτό, συγγνώμη. Είχα πάει για φαγητό.
Γεια σας.
- Πάρε τη θέση σου. - Ηρέμησε.
Ιησού, έχει πλάκα να είσαι Θεός.
- Είχα άλλα σχέδια. - Όλοι μας.
Λες να ήθελα να είμαι εδώ βαμμένος μπλε, με τον Αγκνάλντο πίσω;
Ούτε εμένα μ' αρέσει.
Γιατί εγώ;
Το να καταπιέζεις θυμό
είναι σαν να κρατάς κάρβουνο, για να πετάξεις σε κάποιον.
- Σε καίει. - Μαλακίες!
Τι πράγμα;
Όταν δεν ξέρεις την απάντηση σε κάτι,
το κρύβεις επινοώντας μπούρδες.
Και δεν ξέρεις τίποτα.
- Ξέρω πιο πολλά από σένα. - Ποιο το νόημα της ζωής;
Λοιπόν, το νόημα της ζωής...
είναι ένα φύλλο που πλέει σε ένα ποτάμι, χωρίς νερό, χωρίς σύνορα, μόνο...
Αυτά τα γελοία κλισέ μόνο στους πιστούς σου πιάνουν.
- Εδώ δεν κάνουν τίποτα. - Πες ότι δεν ξέρεις!
Θα έτρωγα λίγο παγωτό.
- Παιδιά, συγκεντρωθείτε. - Τι φοβάσαι, Ιησού;
Να μην αποτύχω, να μη με παρερμηνεύσουν.
Απλώς γράψ' τα όλα. Δεν θα τα παρερμηνεύσουν.
Είμαι ο κατάλληλος, όμως;
Χαλάρωσε, φίλε!
Οι άνθρωποι είναι εύπιστοι. Πιστεύουν τα πάντα, κυριολεκτικά.
Κοίτα με!
Κοίτα τον Σίβα! Κοίτα αυτόν!
Θες τζούρα;
Πρέπει να το αποδεχτώ, λέτε;
Δεν νομίζω να σου ξανατύχει τέτοια ευκαιρία.
Ευχαριστώ, με βοηθήσατε λίγο.
Έτσι είναι, Ιησού.
Συνέχισε να μαθαίνεις και...
- Τι στην ευχή! - Δεν τον αντέχω!
- Αρκετά! - Τι έγινε;
- Δεν μπορώ άλλο! - Έλεγα...
Πολύ ενοχλητικός!
Χαλαρώστε, παιδιά. Δεν χρειάζονται αυτά.
Εγώ φεύγω.
Κόλλα το.
- Πού είναι το άλλο; - Αδερφέ.
Καταλαβαίνεις ότι θα είσαι πατέρας και υιός ταυτόχρονα;
- Φοβερό, μαλάκα μου. - Άσ' τον, έχει φύγει.
Τρελή μαστούρα.
Πού είμαι;
Σκατά.
Να πάρει!
Θα ονομάσω αυτόν τον πίνακα Η Βάπτιση του Νέου Υιού του Θεού.
- Να πάρει! - Όχι;
- Πάλι; - Δεν το πιστεύω.
- Τελευταία φορά. - Σίγουρα;
Τόσες φορές δοκίμασες...
Το μπορντό είναι κάπως...
Ξέρεις κάτι; Ορίστε.
Μια χαρά.
Κι εσύ βαπτίστηκες. Κάνω αυτό και τέλος.
Ευχαριστώ, Θεέ!
Τι γίνεται;
- Ιησού! - Ευχαριστώ, Κύριε!
Επέστρεψε!
Εγώ ήξερα ότι θα γυρνούσες.
- Χαίρομαι πολύ. - Ότι θα γυρνούσα;
Έλειπες μία εβδομάδα.
Σαν πέντε λεπτά μού φάνηκαν.
Το τσάι του Ιωσήφ είναι δυνατό.
Νομίζαμε ότι παράτησες την αποστολή σου.
- Όχι, το σκεφτόμουν. - Τζι, χαλάρωσε.
Τους είπα ποιος είσαι.
Τους είπα ότι είσαι άγριος. Ένας άτακτος Αιγόκερως,
μερικές φορές πολύ άτακτος.
Κοίτα, Ορλάντο...
Με βοήθησαν και οι Τρεις Μάγοι.
Έχεις απόλυτο δίκιο, κανείς δεν θα διάλεγε τον δρόμο σου.
Ο Ορλάντο ήταν ευλογία για μας.
- Έλα, σταμάτα! - Ήταν!
Κάνε το σταντ απ που λέω στον Αβραάμ να σκοτώσει τον υιό του.
Εντάξει. Ερχόμενος,
πέτυχα τον Αβραάμ με ένα τσεκούρι.
- Είπα "Αβραάμ!" - Το ξέρω αυτό.
Δεν το έγραψες εσύ. Κλέβεις τα αστεία άλλου.
- Σιγά! - Ήρθα για να πω...
Τζι, χαλάρωσε.
- Τι έγινε; - Άργησες. Εγώ είμαι ο Υιός του Θεού τώρα.
Γύρνα στον Ιωσήφ.
Ορλάντο.
Ώρα να αρχίσετε να με λέτε Εωσφόρο.
- Σκατά. - Λέγε με Εωσφόρο.
Ήταν πολύ εύκολο να σε βάλω σε πειρασμό στην έρημο, Ιησού.
Τι εννοείς;
Το έκανα τσακ-μπαμ.
Δεν το πιστεύω ότι ήσουν άλλος όλον αυτόν τον καιρό.
Με χρησιμοποιούσες;
Πίστεψα σ' εσένα, φίλε.
Νόμιζα ότι ήταν αληθινό,
ότι ήμουν ξεχωριστός.
Αλλά όχι, με χρησιμοποιούσες.
Είσαι τοξικός, το ξέρεις;
Πόρνε!
- Εωσφόρε, σε διατάζω... - Χάσου!
Θεέ μου!
Μου αρέσει αυτή η δύναμη!
Τελείωσες, παππού.
Ο χρόνος του Θεού τελείωσε.
- Θα αναλάβει ο υιός του. - Θα το κάνω αν...
Εγώ είμαι ο υιός του τώρα.
Ποια θα είναι η Πρώτη Κυρία μου;
Αηδία.
Δεν το βρίσκω...
Πάρε τα χέρια σου από τη γυναίκα μου...
Να πάρει!
Θα ξανακάνω τον κόσμο τέλειο!
Ώρα για την εκδίκησή μου.
- Ας παίξουν τον Ρατατούη τώρα. - Νονοί μου!
Υιέ μου, δεν ξέρω τι μου συμβαίνει.
Μόνο εσύ θα μας σώσεις.
Ορλάντο.
Γίνεται με εύκολο ή δύσκολο τρόπο.
Για δες την.
Σοβαρά τώρα; Ψάρι;
Συγγνώμη, ακόμη μαθαίνω.
Μαρία, φέρε λίγο ψωμί.
Θα σου δείξω εγώ ικανότητες.
Θεέ μου.
Δεν έχει νόημα, Ιησού.
Δεν θα με νικήσεις.
Έλα μαζί μου.
Ας γίνουμε μαζί κυρίαρχοι του κόσμου.
Δεν θα μπορεί να μας σταματήσει κανείς.
Θα σου δείξω εγώ.
Δεν έχει νόημα να προσπαθείς. Μπορώ να σε κάνω ό, τι θέλω.
Αυτό είναι. Γύρνα.
Γύρνα. Και τώρα σταμάτα!
Χόρεψε μακαρένα τώρα!
Χέρια στο κεφάλι, αυτό είναι.
Από τουέρκινγκ πώς πας; Μέχρι κάτω.
Το 'χεις, βασίλισσα!
Για να σε δω.
Αυτό είναι.
Χόρεψε και λίγο λίμπο τώρα.
Ορίστε. Για να σε δω.
Πολύ ωραία. Στο ένα πόδι τώρα.
Κρύψου από τον δράκο! Πού είναι;
Να τος! Τρέχα!
Είσαι χόμπιτ! Πάρε το διαμάντι!
Μπες στη σπηλιά και τρέχα!
Ο δράκος θα σε κάψει! Κάτω!
Σήκω! Πάρε το διαμάντι. Μπες στη σπηλιά!
Και... κατ! Κουράστηκα.
Έλα, Μαρία. Χόρεψε!
Χόρεψέ μου!
Ποντίκια! Γεμίσαμε ποντίκια!
Υιέ μου. Είναι ανάμεσά μας.
Ορλάντο, έχεις...
Έχεις δίκιο.
Το ξέρω.
Ο Θεός τελείωσε.
Σωστά.
Μπορεί να υπάρχει μόνο ένας Υιός.
Μου αρέσουν οι έξυπνοι άνθρωποι.
Κι αυτός ο Υιός...
μπορεί να είναι οπουδήποτε.
Τι εννοείς;
Είναι ανάμεσά μας.
Δεν σε καταλαβαίνω.
Ο Θεός είναι παντού.
Εκεί κάτω είναι με σπασμένο γοφό.
Όμως, είναι επίσης και μέσα σε όλους μας.
Ακόμη και σ' εσένα.
Μα πώς; Δεν νομίζω ότι...
Όχι;
Τι είναι αυτό;
Τι;
Πού πήγε;
Ξέχνα τον, έφυγε. Είναι δειλός.
Ξέρει ότι δεν μπορεί...
Ξέρει...
Νιώθω... Ξέρει...
Μάλλον έφαγα κάτι που με πείραξε.
Μια καούρα είναι μόνο.
Άντε γαμήσου!
- Ιωσήφ! - Μαρία!
- Είσαι καλά; - Ναι.
Κοίταξέ με.
Τι έγινε;
Θεέ μου, Βαλτάσαρ.
Μαρμελάδα είναι αυτό;
Είδα ποντίκια να τριγυρίζουν.
Πού πήγαν;
Κατάλαβες γιατί σε χρειάζομαι;
Ναι, μπαμπά.
Το κακό πάντα επιστρέφει.
Είναι απίστευτο.
- Είσαι καλά, Ιησού; - Τώρα είμαι, μαμά.
Φύγετε.
Χαίρομαι που αποδέχτηκες την αποστολή σου, υιέ μου.
Όχι ακόμη, μπαμπά.
Τι εννοείς;
- Είπες ότι καταλαβαίνεις. - Ναι, μα δεν την αποδέχτηκα.
Δεν ξέρω αν μπορώ να παρατήσω τα πάντα.
Και δεν μου ταιριάζει κιόλας.
Δεν ξέρω αν μου αρέσει το στιλ σου.
Βάζεις πατέρα να σκοτώσει τον υιό του για πλάκα.
Κάνεις μια ολόκληρη πόλη πέτρα.
Φυλακίζεις τον Ιωνά μέσα σε φάλαινα για έναν μήνα.
Δεν είναι σωστό.
Εμένα μ' αρέσουν τα ζογκλερικά, οι χάντρες,
η μουσική,
η ποίηση...
Ξέρω ότι διαφέρουμε.
Μερικές φορές οι φάρσες μου ξεφεύγουν.
Αλλά άκουσέ με.
Μόλις έγινες 30, έτσι;
Τι θα έλεγες...
για τριετή πρακτική;
- Γίνεται αυτό; - Φυσικά.
Αν δεν θες να το κάνεις στα 33 σου,
θα βρω κάποιον άλλο, κι εσύ θα γυρίσεις στην ποίηση,
τη μουσική και όλα αυτά.
Περίμενε.
Σοβαρά μιλάς;
Αν αλλάξω γνώμη σε τρία χρόνια,
γίνονται όλα όπως ήταν πριν;
Ακριβώς. Στα 33 θα είσαι ελεύθερος.
Το υπόσχεσαι;
Εγώ δεν λέω ψέματα.
Καλά.
Αλλά υπό έναν όρο.
Για πες.
Θα επιλέξω τους 12 άντρες που θα με ακολουθούν.
Μάλιστα.
Ξέρεις, δεν χρειάζεται να είναι 12.
Ή μπορεί να είναι και γυναίκες.
Το ξέρω, αλλά έχω ήδη 12 στο μυαλό μου.
- Φυσικά και έχεις. - Τι έγινε, παιδιά;
- Γαμώτο! - Τι στην ευχή!
Πέθανε.
Με κατατρόμαξε. Πετάχτηκε από το πουθενά.
Δεν χρειαζόταν αυτό. Αυτό έλεγα.
Ανάστησέ τον.
- Βλέπω μια φωτιά εκεί. - Πού;
Μαρία, έλα μαζί μου.
- Δεν μπορώ. - Έλα γρήγορα.
Τέτοιο σπίτι θα καεί αμέσως.
Θέλω να κάνουμε μια κόρη.
- Πού είναι η φωτιά; - Πουθενά. Σταμάτα.
- Τι; - Τίποτα.
Δεν χρειαζόταν αυτό.
Έλα.
- Αποχαιρέτα τη μητέρα σου. - Αντίο.
Αντίο, μαμά. Ευχαριστώ για όλα.
Σ' αγαπάμε.
- Αντίο, θεία. - Ο Θεός μαζί σου.
Συγγνώμη για αυτό το χάλι.
Στον παράδεισο πάμε;
Για αυτό λες; Όχι, στη Γαλιλαία πάμε.
Απλώς μ' αρέσουν οι δραματικές έξοδοι με φώτα και τέτοια.
Οι φτωχοί τα λατρεύουν αυτά.
- Κύριε! - Ιωσήφ;
Θέλω να του πω.
Άκουσέ με, Θεέ.
Φέρθηκα πολύ ανώριμα
σε αυτόν τον αχρείαστο καυγά
για την αγάπη της Μαρίας και του Ιησού.
Και θέλω να ζητήσω συγγνώμη.
Αναρωτιόμουν αν μπορούμε...
να γίνουμε φίλοι.
Φυσικά.
- Φίλοι; - Φίλοι.
- Πάμε; - Γιατί το έκανες;
- Χειραψία ήταν. - Το χέρι μου!
Πονάει, γαμώτο!
Υποτιτλισμός: Νίκος Σταματουλάκης